Brano in dialetto alessandrino

BRANO IN DIALETTO ALESSANDRINO

In òm l’éiva dói fiói.
Er pü giuvu ‘d ‘sti fiói l’ha dicc a sò pari: “Papà, dam ra part di beni ch’u ‘m tuca!”. E lü u j’ha spartì e u j’ha dacc ra sò part.
E da léi a pochi dì, er fió pü giuvu l’ha facc sü tüt e l’è andacc ant in pais luntàn, e là l’ha sgarà tüt er facc sò a fè der sbauci.
E quand ch’u n’èiva pü nént afacc, i è stacc ‘na gran carestia ant cul pais, e lü l’ha prinsipiaa a slantè par vivi.
E l’è andacc e u s’è intrudüt an cà ‘d jön di sitadìn ‘d cul pais ch’u l’ha mandaa a ra sò cassénna a fè ra vuardia ai ghén.
E bramava d’ampìss ra panza der gianduri ch’i mangiavu i ghén, e ansön a i na dava.
Ma quand ch’ l’ha vist u sò disingan, l’ha dicc: “O quanta gent ‘d servissi an cà ‘d mè pari, ch’i han der pan a uffa, e méi acsichì a ma mór dra fam!
L’è mèj ch’a m’aussa, e ch’a vaga da mè pari, e a i dirò: Papà, méi a i hò mancaa contra u Sé e contra téi
A ‘n merit gnianca pü d’essi ciamaa tò fió. Tratmi cmè ch’a fissa jön d’u tò servissi”.
E sü ch’ l’è stacc, l’è andacc da sò pari. Entratant ch’ l’era ancura luntan, sò papà u l’ha vist e pijà da ra cumpassión u j’è curs ancontra e u n’ha brassaa er còl, e u l’ha basaa.
E ist fió u j’ha dicc: “Papà, i hò mancaa contra u Sé e contra ‘d téi. A ‘n merit gnianca d’essi ciamaa tò fió”.
Er pari l’ha dicc ai sò servitur: “Prestu, tirè fora l’avstii pü presius, e bütèigli andoss, e mitìj l’anè ant u dii e i stivalèn ai pè.
E amnè chì er vidèl grass, e massèli, e ch’u ‘s mangia e ch’u ‘s staga alegramént.
Perché ist mè fió l’era mort e l’è risüscitaa, u ‘sera pers e u s’è truvaa”. E léi i han prinsipiaa a fè un gran past e stèssni alegher.
Anlura er fió prim a l’era an campagna e quand ch’u turnava, e avzinàndsi a ra cà, l’ha santii ch’i sunavu e ch’i balavu.
E l’ha ciamaa jön di servitur e u l’ha interugaa ‘se ch’ l’era su chì.
E l’ater l’ha rispost: “L’è turnaa a cà tò fradèl e tò pari l’ha massaa in vidèl grass perché u l’ha ricüperaa san e salv”.
E lü l’è andacc an còlra e ‘n vuriva pü antrè drènt; donca l’è surtii fora er pari, ch’ l’ha prinsipiaa a preghèli.
Ma lü a l’ha rispost e l’ha dicc al sò pari: “L’è zà tancc ani che méi a ‘t serv, e a ‘n hò mai trasgredii jön di tò urdin, e ‘n t’ m’hai mai dacc in cravèt par ch’a ‘m la gudissa con i mè amis.
Ma da dop ch’u j’è avnii chì ist tò fió, ch’ l’ha divuraa tüt er facc sò con der doni cmè si séja, t’hai massà par lü er vidèl grass”.
Ma er pari u j’ha dicc: “Fió, téi t’èi semper con méi, e tüt cul ch’a i hò méi l’è tò.
Ma l’era ben giüst da fè in gran past e da fè festa perché ist to fradèl l’era mort e l’è risüscitaa; u s’era pers e u s’è truvaa”.

Precedente Scroscio di pioggia Successivo AGNOLOTTI ALL'ALESSANDRINA